12 Haziran 2012 Salı

Çırpındıkça batmanın dayanılmaz hafifliği

Bir şey oldu önce.
Dönüp arkamı gitmem gerektiğini anladım.
Zaten yanlıştaydım kendimce. "Nereye kadar"dı kandırmak kendimi.

Sonra başka şeyler de oldu, öylece kaldım saplandığım yerde.
Şimdi hiçbir tarafa gidemediğim gibi, çırpındıkça batıyorum.
Biraz daha batarsam, birisi elimden tutmadan çıkamam korkarım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder